Има нешто многу специфично за тоа чувство кога навистина го правиш тоа што си рекол дека ќе го направиш.
Не е ни за самото достигнување — туку за фактот дека успеа да ја победиш мрзеливоста, сомнежот, изговорите... и само дејствуваше.

За мене, секогаш кога ќе постигнам нешто што сум го планирал, го чувствувам ова тивко чувство на самодоверба.
Не е типот на самодоверба „гледај ме, јас сум прекрасен“ — туку повеќе е како мир.
Ти само знаеш дека можеш да се потпреш на себеси.

Самодовербата не доаѓа од мотивацијата.
Мотивацијата е одлична на почетокот, но брзо исчезнува.
Она што навистина те гради е дисциплината — онаа досадна, секојдневна посветеност кога никој не гледа, никој не аплаудира и нема ни трошка возбуда.
Само ти и твојата цел.

Најдобриот дел? Престануваш да имаш потреба од валидација од било кој друг.
Не ти треба „браво“, лајк или одобрување од некого.
Затоа што длабоко во себе, точно знаеш колку труд си вложил.

Постигнувањето на твоите цели не е само амбиција — туку е доказ.
Доказ дека можеш да го завршиш тоа што ќе го започнеш.
Дека не се откажуваш лесно.
И со секоја постигната цел, стануваш посилен, поспокоен и посигурен во тоа кој си.

На крајот, тоа е тоа што навистина е самодовербата — нешто за што зборуваш, туку нешто што го градиш преку секојдневни, често невидливи победи.
И тие мали невидливи победи... тие се најмоќните.